śvāpada
Dictionary Definitions
[apte] a. (dī f.) Savage, feroci- ous. --daḥ 1 A beast of prey, wild beast. --2 A tiger.
[mw] śvā-vidh &c, see p. 1105, col. 2. 141298 1106,2 224475
Appears in 31 texts
AstangahrdayasamhitaBrhadaranyakopanisadCarakasamhitaChandogyopanisadDivyavadanaGarudapuranaGautamadharmasutraHiranyakesigrhyasutraHitopadesaJaiminigrhyasutraKatharanyakaKathasaritsagaraKausikasutraKurmapuranaLingapuranaMatsyapuranaRamayanaSanghabhedavastuSankhayanaranyakaSankhayanasrautasutraSatapathabrahmanaSaundaranandaSusrutasamhitaTantrakhyayikaVisnupuranaatharvaveda-saunakamahabharatamahabharatamahabharatargvedaskandapurana-revakhanda
Lexicon Preview
a. (dī f.) Savage, feroci- ous. --daḥ 1 A beast of prey, wild beast. --2 A tiger.
Corpus Profile
- Part of Speech
- NOUN
- Total Occurrences
- 69
- Texts Appeared In
- 23
DCS: doing work unbecoming an Ārya or becoming only a non-Ārya | Monier-Williams: SvA-pada , SvA-viD &c. See p. 1105, col. 2 .
Semantic Classification
Top Texts by Occurrence
Concordance (Sample)
-
bhairavaiḥ śvāpadaiḥ kīrṇaṃ śakuntair dāruṇāravaiḥ
-
anyaṃ vā śvāpadaṃ kaṃcij jighāṃsur ajitendriyaḥ
-
jighāṃsuḥ śvāpadaṃ kiṃcin nipāne vāgataṃ gajam