puruṣa
Dictionary Definitions
[mw] m. (mc. also p/ūr; prob. fr. pṝ and connected with puru, pūru ifc. f (A)., rarely f (I).; cf. Pa1n2. 4-i, 24) a man, male, human being (pl. people, mankind) RV. &c 637,1 126438 m. a person, (pumān puruṣaḥ, a male person S3a1n3khGr2. Mn.; daṇḍaḥp, punishment personified Mn.; esp. grammatical pers.; with prathama, madhyama, uttama = the 3rd, 2nd, 1st pers. Nir. Pa1n2.), an officer, functionary, attendant, servant Mn.;...
Root
Appears in 182 texts
Lexicon Preview
m. (mc. also p/ūr; prob. fr. pṝ and connected with puru, pūru ifc. f (A)., rarely f (I).; cf. Pa1n2. 4-i, 24) a man, male, human being (pl. people, mankind) RV. &c 637,1 126438 m....
Corpus Profile
- Part of Speech
- NOUN
- Total Occurrences
- 127
- Texts Appeared In
- 25
Semantic Classification
Top Texts by Occurrence
Concordance (Sample)
-
tena vikuṇṭhamahimānam ṛṣiṃ tam enaṃ vande paraṃ prakṛtipūruṣayoḥ pumāṃsam
-
kālasya te prakṛtipūruṣayoḥ parasya śaṃ nas tanotu caraṇaḥ puruṣottamasya
-
īdṛśaṃ duḥkham ānīya modate pāpapūruṣaḥ