2.2.1.7

यद्यप्यानुश्रविक इति सामान्याभिधानं तथापि कर्मकलापाभिप्रायं द्रष्टव्यं विवेकज्ञानस्याप्य् आनुश्रविकत्वात्

yadyapyānuśravika iti sāmānyābhidhānaṃ tathāpi karmakalāpābhiprāyaṃ draṣṭavyaṃ vivekajñānasyāpy ānuśravikatvāt

2.2.1.8

तथा च श्रूयत आत्मा ज्ञातव्यः प्रकृतितो विवेक्तव्यः न स पुनर् आवर्तत इति

tathā ca śrūyata ātmā jñātavyaḥ prakṛtito vivektavyaḥ na sa punar āvartata iti

2.2.1.9

अस्यां प्रतिज्ञायां हेतुम् आह स ह्यविशुद्धिक्षयातिशययुक्तः

asyāṃ pratijñāyāṃ hetum āha sa hyaviśuddhikṣayātiśayayuktaḥ

2.2.1.10

अविशुद्धिः सोमादियागस्य पशुबीजादिवधसाधनता

aviśuddhiḥ somādiyāgasya paśubījādivadhasādhanatā

2.2.1.11

यथाह स्मात्र भगवान् पञ्चशिखाचार्यः स्वल्पः सङ्करः सपरिहारः सप्रत्यवमर्ष इति

yathāha smātra bhagavān pañcaśikhācāryaḥ svalpaḥ saṅkaraḥ saparihāraḥ sapratyavamarṣa iti

2.2.1.12

स्वल्पः सङ्करो ज्योतिष्टोमादिजन्मनः प्रधानपूर्वस्य पशुहिंसादिजन्मनानर्थहेतुनापूर्वेण सपरिहारः

svalpaḥ saṅkaro jyotiṣṭomādijanmanaḥ pradhānapūrvasya paśuhiṃsādijanmanānarthahetunāpūrveṇa saparihāraḥ

2.2.1.13

शक्यो हि कियता प्रायश्चित्तेन परिहर्तुम्

śakyo hi kiyatā prāyaścittena parihartum

2.2.1.14

अथ प्रमादतः प्रायश्चित्तम् अपि नाचरितं प्रधानकर्मविपाकसमये च पच्यते तथापि यावद् असाव् अनर्थं सूते तावत् सप्रत्यवमर्षः

atha pramādataḥ prāyaścittam api nācaritaṃ pradhānakarmavipākasamaye ca pacyate tathāpi yāvad asāv anarthaṃ sūte tāvat sapratyavamarṣaḥ

2.2.1.15

मृष्यन्ते हि पुण्यसंभारोपनीतसुधाह्रदावगाहिनः कुशलाः पापमात्रोपपादितां दुःखवह्निकणिकाम्

mṛṣyante hi puṇyasaṃbhāropanītasudhāhradāvagāhinaḥ kuśalāḥ pāpamātropapāditāṃ duḥkhavahnikaṇikām

2.2.1.16

न च मा हिंस्यात् सर्वा भूतानीति सामान्यशास्त्रं विशेषशास्त्रेणाग्नीषोमीयं पशुम् आलभेतेत्यनेन बाध्यत इति युक्तम्

na ca mā hiṃsyāt sarvā bhūtānīti sāmānyaśāstraṃ viśeṣaśāstreṇāgnīṣomīyaṃ paśum ālabhetetyanena bādhyata iti yuktam

2.2.1.17

विरोधाभावात्

virodhābhāvāt

2.2.1.18

विरोधे हि बलीयसा दुर्बलं बाध्यते

virodhe hi balīyasā durbalaṃ bādhyate

2.2.1.19

न चास्ति विरोधो भिन्नविषयत्वात्

na cāsti virodho bhinnaviṣayatvāt

2.2.1.20

मा हिंस्याद् इति निषेधेन हिंसाया अनर्थहेतुभावो ज्ञाप्यते न त्वक्रत्वर्थत्वम् अपि

mā hiṃsyād iti niṣedhena hiṃsāyā anarthahetubhāvo jñāpyate na tvakratvarthatvam api

2.2.1.21

न चानर्थहेतुत्वक्रतूपकारकत्वयोः कश्चिद् विरोधः

na cānarthahetutvakratūpakārakatvayoḥ kaścid virodhaḥ

2.2.1.22

सा हि पुरुषस्य दोषम् आवक्ष्यति क्रतोश् चोपकरिष्यतीति

sā hi puruṣasya doṣam āvakṣyati kratoś copakariṣyatīti

2.2.1.23

क्षयातिशयौ फलगतावप्युपाय उपचरितौ

kṣayātiśayau phalagatāvapyupāya upacaritau

2.2.1.24

क्षयित्वं च स्वर्गादेः सत्त्वे सति कार्यत्वाद् अनुमितम्

kṣayitvaṃ ca svargādeḥ sattve sati kāryatvād anumitam

2.2.1.25

ज्योतिष्टोमादयः स्वर्गमात्रस्य साधनं वाजपेयादयश्च स्वाराज्यस्येत्यतिशययुक्तत्वम्

jyotiṣṭomādayaḥ svargamātrasya sādhanaṃ vājapeyādayaśca svārājyasyetyatiśayayuktatvam

2.2.1.26

परसंपदुत्कर्षो हि हीनसंपदं पुरुषं

parasaṃpadutkarṣo hi hīnasaṃpadaṃ puruṣaṃ

Sāṃkhyatattvakaumudī