31.11.2

उवाच राजा तं सूतं सुमन्त्रानय मे सुतम्

uvāca rājā taṃ sūtaṃ sumantrānaya me sutam

31.12

स सूतो रामम् आदाय लक्ष्मणं मैथिलीं तदा

sa sūto rāmam ādāya lakṣmaṇaṃ maithilīṃ tadā

31.12.2

जगामाभिमुखस् तूर्णं सकाशं जगतीपतेः

jagāmābhimukhas tūrṇaṃ sakāśaṃ jagatīpateḥ

31.13

स राजा पुत्रम् आयान्तं दृष्ट्वा दूरात् कृताञ्जलिम्

sa rājā putram āyāntaṃ dṛṣṭvā dūrāt kṛtāñjalim

31.13.2

उत्पपातासनात् तूर्णम् आर्तः स्त्रीजनसंवृतः

utpapātāsanāt tūrṇam ārtaḥ strījanasaṃvṛtaḥ

31.14

सो ऽभिदुद्राव वेगेन रामं दृष्ट्वा विशांपतिः

so 'bhidudrāva vegena rāmaṃ dṛṣṭvā viśāṃpatiḥ

31.14.2

तम् असम्प्राप्य दुःखार्तः पपात भुवि मूर्छितः

tam asamprāpya duḥkhārtaḥ papāta bhuvi mūrchitaḥ

31.15

तं रामो ऽभ्यपतत् क्षिप्रं लक्ष्मणश् च महारथः

taṃ rāmo 'bhyapatat kṣipraṃ lakṣmaṇaś ca mahārathaḥ

31.15.2

विसंज्ञम् इव दुःखेन सशोकं नृपतिं तदा

visaṃjñam iva duḥkhena saśokaṃ nṛpatiṃ tadā

31.16

स्त्रीसहस्रनिनादश् च संजज्ञे राजवेश्मनि

strīsahasraninādaś ca saṃjajñe rājaveśmani

31.16.2

हा हा रामेति सहसा भूषणध्वनिमूर्छितः

hā hā rāmeti sahasā bhūṣaṇadhvanimūrchitaḥ

31.17

तं परिष्वज्य बाहुभ्यां ताव् उभौ रामलक्ष्मणौ

taṃ pariṣvajya bāhubhyāṃ tāv ubhau rāmalakṣmaṇau

31.17.2

पर्यङ्के सीतया सार्धं रुदन्तः समवेशयन्

paryaṅke sītayā sārdhaṃ rudantaḥ samaveśayan

31.18

अथ रामो मुहूर्तेन लब्धसंज्ञं महीपतिम्

atha rāmo muhūrtena labdhasaṃjñaṃ mahīpatim

31.18.2

उवाच प्राञ्जलिर् भूत्वा शोकार्णवपरिप्लुतम्

uvāca prāñjalir bhūtvā śokārṇavapariplutam

31.19

आपृच्छे त्वां महाराज सर्वेषाम् ईश्वरो ऽसि नः

āpṛcche tvāṃ mahārāja sarveṣām īśvaro 'si naḥ

31.19.2

प्रस्थितं दण्डकारण्यं पश्य त्वं कुशलेन माम्

prasthitaṃ daṇḍakāraṇyaṃ paśya tvaṃ kuśalena mām

31.20

लक्ष्मणं चानुजानीहि सीता चान्वेति मां वनम्

lakṣmaṇaṃ cānujānīhi sītā cānveti māṃ vanam

31.20.2

कारणैर् बहुभिस् तथ्यैर् वार्यमाणौ न चेच्छतः

kāraṇair bahubhis tathyair vāryamāṇau na cecchataḥ

31.21

अनुजानीहि सर्वान् नः शोकम् उत्सृज्य मानद

anujānīhi sarvān naḥ śokam utsṛjya mānada

Rāmāyaṇa