2.10

तस्मात् तु मिथुनाद् एकं पुमांसं पापनिश्चयः

tasmāt tu mithunād ekaṃ pumāṃsaṃ pāpaniścayaḥ

2.10.2

जघान वैरनिलयो निषादस् तस्य पश्यतः

jaghāna vairanilayo niṣādas tasya paśyataḥ

2.11

तं शोणितपरीताङ्गं वेष्टमानं महीतले

taṃ śoṇitaparītāṅgaṃ veṣṭamānaṃ mahītale

2.11.2

भार्या तु निहतं दृष्ट्वा रुराव करुणां गिरम्

bhāryā tu nihataṃ dṛṣṭvā rurāva karuṇāṃ giram

2.12

तथा तु तं द्विजं दृष्ट्वा निषादेन निपातितम्

tathā tu taṃ dvijaṃ dṛṣṭvā niṣādena nipātitam

2.12.2

ऋषेर् धर्मात्मनस् तस्य कारुण्यं समपद्यत

ṛṣer dharmātmanas tasya kāruṇyaṃ samapadyata

2.13

ततः करुणवेदित्वाद् अधर्मो ऽयम् इति द्विजः

tataḥ karuṇaveditvād adharmo 'yam iti dvijaḥ

2.13.2

निशाम्य रुदतीं क्रौञ्चीम् इदं वचनम् अब्रवीत्

niśāmya rudatīṃ krauñcīm idaṃ vacanam abravīt

2.14

मा निषाद प्रतिष्ठां त्वम् अगमः शाश्वतीं समाः

mā niṣāda pratiṣṭhāṃ tvam agamaḥ śāśvatīṃ samāḥ

2.14.2

यत् क्रौञ्चमिथुनाद् एकम् अवधीः काममोहितम्

yat krauñcamithunād ekam avadhīḥ kāmamohitam

2.15

तस्यैवं ब्रुवतश् चिन्ता बभूव हृदि वीक्षतः

tasyaivaṃ bruvataś cintā babhūva hṛdi vīkṣataḥ

2.15.2

शोकार्तेनास्य शकुनेः किम् इदं व्याहृतं मया

śokārtenāsya śakuneḥ kim idaṃ vyāhṛtaṃ mayā

2.16

चिन्तयन् स महाप्राज्ञश् चकार मतिमान् मतिम्

cintayan sa mahāprājñaś cakāra matimān matim

2.16.2

शिष्यं चैवाब्रवीद् वाक्यम् इदं स मुनिपुंगवः

śiṣyaṃ caivābravīd vākyam idaṃ sa munipuṃgavaḥ

2.17

पादबद्धो ऽक्षरसमस् तन्त्रीलयसमन्वितः

pādabaddho 'kṣarasamas tantrīlayasamanvitaḥ

2.17.2

शोकार्तस्य प्रवृत्तो मे श्लोको भवतु नान्यथा

śokārtasya pravṛtto me śloko bhavatu nānyathā

2.18

शिष्यस् तु तस्य ब्रुवतो मुनेर् वाक्यम् अनुत्तमम्

śiṣyas tu tasya bruvato muner vākyam anuttamam

2.18.2

प्रतिजग्राह संहृष्टस् तस्य तुष्टो ऽभवद् गुरुः

pratijagrāha saṃhṛṣṭas tasya tuṣṭo 'bhavad guruḥ

2.19

सो ऽभिषेकं ततः कृत्वा तीर्थे तस्मिन् यथाविधि

so 'bhiṣekaṃ tataḥ kṛtvā tīrthe tasmin yathāvidhi

2.19.2

तम् एव चिन्तयन्न् अर्थम् उपावर्तत वै मुनिः

tam eva cintayann artham upāvartata vai muniḥ

Rāmāyaṇa