31.10.3

अशोकवनिकाभ्याशे शर्मिष्ठां प्राप्य विस्मितः

aśokavanikābhyāśe śarmiṣṭhāṃ prāpya vismitaḥ

31.11

तमेकं रहसि दृष्ट्वा शर्मिष्ठा चारुहासिनी

tamekaṃ rahasi dṛṣṭvā śarmiṣṭhā cāruhāsinī

31.11.2

प्रत्युद्गम्याञ्जलिं कृत्वा राजानं वाक्यमब्रवीत्

pratyudgamyāñjaliṃ kṛtvā rājānaṃ vākyamabravīt

31.12

शर्मिष्ठोवाच

śarmiṣṭhovāca

31.12.2

सोमश्चेन्द्रश्च वायुश्च यमश्च वरुणश्च वा

somaścendraśca vāyuśca yamaśca varuṇaśca vā

31.12.3

तव वा नाहुष गृहे कः स्त्रियं द्रष्टुमर्हति

tava vā nāhuṣa gṛhe kaḥ striyaṃ draṣṭumarhati

31.13

रूपाभिजनशीलैर्हि त्वं राजन्वेत्थ मां सदा

rūpābhijanaśīlairhi tvaṃ rājanvettha māṃ sadā

31.13.2

सा त्वां याचे प्रसाद्येह रन्तुमेहि नराधिप

sā tvāṃ yāce prasādyeha rantumehi narādhipa

31.14

ययातिरुवाच

yayātiruvāca

31.14.2

वेद्मि त्वां शीलसम्पन्नां दैत्यकन्यामनिन्दिताम्

vedmi tvāṃ śīlasampannāṃ daityakanyāmaninditām

31.14.3

रूपं तु ते न पश्यामि सूच्यग्रमपि निन्दितम्

rūpaṃ tu te na paśyāmi sūcyagramapi ninditam

31.15

मामब्रवीत्तदा शुक्रो देवयानीं यदावहम्

māmabravīttadā śukro devayānīṃ yadāvaham

31.15.2

नेयम् आह्वयितव्या ते शयने वार्षपर्वणी

neyam āhvayitavyā te śayane vārṣaparvaṇī

31.16

शर्मिष्ठोवाच

śarmiṣṭhovāca

31.16.2

न नर्मयुक्तं वचनं हिनस्ति न स्त्रीषु राजन् न विवाहकाले

na narmayuktaṃ vacanaṃ hinasti na strīṣu rājan na vivāhakāle

31.16.3

प्राणात्यये सर्वधनापहारे पञ्चानृतान्याहुर् अपातकानि

prāṇātyaye sarvadhanāpahāre pañcānṛtānyāhur apātakāni

31.17

पृष्टास्तु साक्ष्ये प्रवदन्ति चान्यथा भवन्ति मिथ्यावचना नरेन्द्र ते

pṛṣṭāstu sākṣye pravadanti cānyathā bhavanti mithyāvacanā narendra te

31.17.2

एकार्थतायां तु समाहितायां मिथ्या वदन्तं ह्य् अनृतं हिनस्ति

ekārthatāyāṃ tu samāhitāyāṃ mithyā vadantaṃ hy anṛtaṃ hinasti

31.18

ययातिरुवाच

yayātiruvāca

31.18.2

राजा प्रमाणं भूतानां स विनश्येन्मृषा वदन्

rājā pramāṇaṃ bhūtānāṃ sa vinaśyenmṛṣā vadan

Matsyapurāṇa