12.194.2.3

मनोः प्रजापतेर् वादं महर्षेश्च बृहस्पतेः

manoḥ prajāpater vādaṃ maharṣeśca bṛhaspateḥ

12.194.3

प्रजापतिं श्रेष्ठतमं पृथिव्यां देवर्षिसंघप्रवरो महर्षिः

prajāpatiṃ śreṣṭhatamaṃ pṛthivyāṃ devarṣisaṃghapravaro maharṣiḥ

12.194.3.2

बृहस्पतिः प्रश्नम् इमं पुराणं पप्रच्छ शिष्यो ऽथ गुरुं प्रणम्य

bṛhaspatiḥ praśnam imaṃ purāṇaṃ papraccha śiṣyo 'tha guruṃ praṇamya

12.194.4

यत्कारणं मन्त्रविधिः प्रवृत्तो ज्ञाने फलं यत् प्रवदन्ति विप्राः

yatkāraṇaṃ mantravidhiḥ pravṛtto jñāne phalaṃ yat pravadanti viprāḥ

12.194.4.2

यन्मन्त्रशब्दैर् अकृतप्रकाशं तद् उच्यतां मे भगवन् यथावत्

yanmantraśabdair akṛtaprakāśaṃ tad ucyatāṃ me bhagavan yathāvat

12.194.5

यद् अर्थशास्त्रागममन्त्रविद्भिर् यज्ञैर् अनेकैर् वरगोप्रदानैः

yad arthaśāstrāgamamantravidbhir yajñair anekair varagopradānaiḥ

12.194.5.2

फलं महद्भिर् यद् उपास्यते च तत् किं कथं वा भविता क्व वा तत्

phalaṃ mahadbhir yad upāsyate ca tat kiṃ kathaṃ vā bhavitā kva vā tat

12.194.6

मही महीजाः पवनो ऽन्तरिक्षं जलौकसश्चैव जलं दिवं च

mahī mahījāḥ pavano 'ntarikṣaṃ jalaukasaścaiva jalaṃ divaṃ ca

12.194.6.2

दिवौकसश्चैव यतः प्रसूतास् तद् उच्यतां मे भगवन् पुराणम्

divaukasaścaiva yataḥ prasūtās tad ucyatāṃ me bhagavan purāṇam

12.194.7

ज्ञानं यतः प्रार्थयते नरो वै ततस्तदर्था भवति प्रवृत्तिः

jñānaṃ yataḥ prārthayate naro vai tatastadarthā bhavati pravṛttiḥ

12.194.7.2

न चाप्यहं वेद परं पुराणं मिथ्याप्रवृत्तिं च कथं नु कुर्याम्

na cāpyahaṃ veda paraṃ purāṇaṃ mithyāpravṛttiṃ ca kathaṃ nu kuryām

12.194.8

ऋक्सामसंघांश्च यजूंषि चाहं छन्दांसि नक्षत्रगतिं निरुक्तम्

ṛksāmasaṃghāṃśca yajūṃṣi cāhaṃ chandāṃsi nakṣatragatiṃ niruktam

12.194.8.2

अधीत्य च व्याकरणं सकल्पं शिक्षां च भूतप्रकृतिं न वेद्मि

adhītya ca vyākaraṇaṃ sakalpaṃ śikṣāṃ ca bhūtaprakṛtiṃ na vedmi

12.194.9

स मे भवाञ् शंसतु सर्वम् एतज् ज्ञाने फलं कर्मणि वा यद् अस्ति

sa me bhavāñ śaṃsatu sarvam etaj jñāne phalaṃ karmaṇi vā yad asti

12.194.9.2

यथा च देहाच्च्यवते शरीरी पुनः शरीरं च यथाभ्युपैति

yathā ca dehāccyavate śarīrī punaḥ śarīraṃ ca yathābhyupaiti

12.194.10

मनुर् उवाच

manur uvāca

12.194.10.2

यद् यत् प्रियं यस्य सुखं तद् आहुस् तद् एव दुःखं प्रवदन्त्यनिष्टम्

yad yat priyaṃ yasya sukhaṃ tad āhus tad eva duḥkhaṃ pravadantyaniṣṭam

12.194.10.3

इष्टं च मे स्याद् इतरच्च न स्याद् एतत्कृते कर्मविधिः प्रवृत्तः

iṣṭaṃ ca me syād itaracca na syād etatkṛte karmavidhiḥ pravṛttaḥ

12.194.10.4

इष्टं त्वनिष्टं च न मां भजेतेत्य् एतत्कृते ज्ञानविधिः प्रवृत्तः

iṣṭaṃ tvaniṣṭaṃ ca na māṃ bhajetety etatkṛte jñānavidhiḥ pravṛttaḥ

12.194.11

कामात्मकाश्छन्दसि कर्मयोगा एभिर् विमुक्तः परम् अश्नुवीत

kāmātmakāśchandasi karmayogā ebhir vimuktaḥ param aśnuvīta