12.137.52.2

यदि कालेन पच्यन्ते भेषजैः किं प्रयोजनम्

yadi kālena pacyante bheṣajaiḥ kiṃ prayojanam

12.137.53

प्रलापः क्रियते कस्मात् सुमहाञ् शोकमूर्छितैः

pralāpaḥ kriyate kasmāt sumahāñ śokamūrchitaiḥ

12.137.53.2

यदि कालः प्रमाणं ते कस्माद् धर्मो ऽस्ति कर्तृषु

yadi kālaḥ pramāṇaṃ te kasmād dharmo 'sti kartṛṣu

12.137.54

तव पुत्रो ममापत्यं हतवान् हिंसितो मया

tava putro mamāpatyaṃ hatavān hiṃsito mayā

12.137.54.2

अनन्तरं त्वया चाहं बन्धनीया महीपते

anantaraṃ tvayā cāhaṃ bandhanīyā mahīpate

12.137.55

अहं हि पुत्रशोकेन कृतपापा तवात्मजे

ahaṃ hi putraśokena kṛtapāpā tavātmaje

12.137.55.2

तथा त्वया प्रहर्तव्यं मयि तत्त्वं च मे शृणु

tathā tvayā prahartavyaṃ mayi tattvaṃ ca me śṛṇu

12.137.56

भक्षार्थं क्रीडनार्थं वा नरा वाञ्छन्ति पक्षिणः

bhakṣārthaṃ krīḍanārthaṃ vā narā vāñchanti pakṣiṇaḥ

12.137.56.2

तृतीयो नास्ति संयोगो वधबन्धाद् ऋते क्षमः

tṛtīyo nāsti saṃyogo vadhabandhād ṛte kṣamaḥ

12.137.57

वधबन्धभयाद् एके मोक्षतन्त्रम् उपागताः

vadhabandhabhayād eke mokṣatantram upāgatāḥ

12.137.57.2

मरणोत्पातजं दुःखम् आहुर् धर्मविदो जनाः

maraṇotpātajaṃ duḥkham āhur dharmavido janāḥ

12.137.58

सर्वस्य दयिताः प्राणाः सर्वस्य दयिताः सुताः

sarvasya dayitāḥ prāṇāḥ sarvasya dayitāḥ sutāḥ

12.137.58.2

दुःखाद् उद्विजते सर्वः सर्वस्य सुखम् ईप्सितम्

duḥkhād udvijate sarvaḥ sarvasya sukham īpsitam

12.137.59

दुःखं जरा ब्रह्मदत्त दुःखम् अर्थविपर्ययः

duḥkhaṃ jarā brahmadatta duḥkham arthaviparyayaḥ

12.137.59.2

दुःखं चानिष्टसंवासो दुःखम् इष्टवियोगजम्

duḥkhaṃ cāniṣṭasaṃvāso duḥkham iṣṭaviyogajam

12.137.60

वैरबन्धकृतं दुःखं हिंसाजं स्त्रीकृतं तथा

vairabandhakṛtaṃ duḥkhaṃ hiṃsājaṃ strīkṛtaṃ tathā

12.137.60.2

दुःखं सुखेन सततं जनाद् विपरिवर्तते

duḥkhaṃ sukhena satataṃ janād viparivartate

12.137.61

न दुःखं परदुःखे वै केचिद् आहुर् अबुद्धयः

na duḥkhaṃ paraduḥkhe vai kecid āhur abuddhayaḥ

12.137.61.2

यो दुःखं नाभिजानाति स जल्पति महाजने

yo duḥkhaṃ nābhijānāti sa jalpati mahājane

12.137.62

यस्तु शोचति दुःखार्तः स कथं वक्तुम् उत्सहेत्

yastu śocati duḥkhārtaḥ sa kathaṃ vaktum utsahet