12.124.24.2

आत्मनस्तु ततः श्रेयो भार्गवात् सुमहायशाः

ātmanastu tataḥ śreyo bhārgavāt sumahāyaśāḥ

12.124.24.3

ज्ञानम् आगमयत् प्रीत्या पुनः स परमद्युतिः

jñānam āgamayat prītyā punaḥ sa paramadyutiḥ

12.124.25

तेनापि समनुज्ञातो भार्गवेण महात्मना

tenāpi samanujñāto bhārgaveṇa mahātmanā

12.124.25.2

श्रेयो ऽस्तीति पुनर् भूयः शुक्रम् आह शतक्रतुः

śreyo 'stīti punar bhūyaḥ śukram āha śatakratuḥ

12.124.26

भार्गवस्त्वाह धर्मज्ञः प्रह्रादस्य महात्मनः

bhārgavastvāha dharmajñaḥ prahrādasya mahātmanaḥ

12.124.26.2

ज्ञानम् अस्ति विशेषेण ततो हृष्टश्च सो ऽभवत्

jñānam asti viśeṣeṇa tato hṛṣṭaśca so 'bhavat

12.124.27

स ततो ब्राह्मणो भूत्वा प्रह्रादं पाकशासनः

sa tato brāhmaṇo bhūtvā prahrādaṃ pākaśāsanaḥ

12.124.27.2

सृत्वा प्रोवाच मेधावी श्रेय इच्छामि वेदितुम्

sṛtvā provāca medhāvī śreya icchāmi veditum

12.124.28

प्रह्रादस्त्वब्रवीद् विप्रं क्षणो नास्ति द्विजर्षभ

prahrādastvabravīd vipraṃ kṣaṇo nāsti dvijarṣabha

12.124.28.2

त्रैलोक्यराज्ये सक्तस्य ततो नोपदिशामि ते

trailokyarājye saktasya tato nopadiśāmi te

12.124.29

ब्राह्मणस्त्वब्रवीद् वाक्यं कस्मिन् काले क्षणो भवेत्

brāhmaṇastvabravīd vākyaṃ kasmin kāle kṣaṇo bhavet

12.124.29.2

ततोपदिष्टम् इच्छामि यद् यत् कार्यान्तरं

icchāmi yad yat kāryāntaraṃ bhavet

12.124.30

ततः प्रीतो ऽभवद् राजा प्रह्रादो ब्रह्मवादिने

tataḥ prīto 'bhavad rājā prahrādo brahmavādine

12.124.30.2

तथेत्युक्त्वा शुभे काले ज्ञानतत्त्वं ददौ तदा

tathetyuktvā śubhe kāle jñānatattvaṃ dadau tadā

12.124.31

ब्राह्मणो ऽपि यथान्यायं गुरुवृत्तिम् अनुत्तमाम्

brāhmaṇo 'pi yathānyāyaṃ guruvṛttim anuttamām

12.124.31.2

चकार सर्वभावेन यद्वत् स मनसेच्छति

cakāra sarvabhāvena yadvat sa manasecchati

12.124.32

पृष्टश्च तेन बहुशः प्राप्तं कथम् अरिंदम

pṛṣṭaśca tena bahuśaḥ prāptaṃ katham ariṃdama

12.124.32.2

त्रैलोक्यराज्यं धर्मज्ञ कारणं तद् ब्रवीहि मे

trailokyarājyaṃ dharmajña kāraṇaṃ tad bravīhi me

12.124.33

प्रह्राद उवाच

prahrāda uvāca

12.124.33.2

नासूयामि द्विजश्रेष्ठ राजास्मीति कदाचन

nāsūyāmi dvijaśreṣṭha rājāsmīti kadācana