12.7.32

कुलस्यास्यान्तकरणं दुर्मतिं पापकारिणम्

kulasyāsyāntakaraṇaṃ durmatiṃ pāpakāriṇam

12.7.32.2

राजा राष्ट्रेश्वरं कृत्वा धृतराष्ट्रो ऽद्य शोचति

rājā rāṣṭreśvaraṃ kṛtvā dhṛtarāṣṭro 'dya śocati

12.7.33

हताः शूराः कृतं पापं विषयः स्वो विनाशितः

hatāḥ śūrāḥ kṛtaṃ pāpaṃ viṣayaḥ svo vināśitaḥ

12.7.33.2

हत्वा नो विगतो मन्युः शोको मां रुन्धयत्ययम्

hatvā no vigato manyuḥ śoko māṃ rundhayatyayam

12.7.34

धनंजय कृतं पापं कल्याणेनोपहन्यते

dhanaṃjaya kṛtaṃ pāpaṃ kalyāṇenopahanyate

12.7.34.2

त्यागवांश्च पुनः पापं नालं कर्तुम् इति श्रुतिः

tyāgavāṃśca punaḥ pāpaṃ nālaṃ kartum iti śrutiḥ

12.7.35

त्यागवाञ् जन्ममरणे नाप्नोतीति श्रुतिर् यदा

tyāgavāñ janmamaraṇe nāpnotīti śrutir yadā

12.7.35.2

प्राप्तवर्त्मा कृतमतिर् ब्रह्म सम्पद्यते तदा

prāptavartmā kṛtamatir brahma sampadyate tadā

12.7.36

स धनंजय निर्द्वंद्वो मुनिर् ज्ञानसमन्वितः

sa dhanaṃjaya nirdvaṃdvo munir jñānasamanvitaḥ

12.7.36.2

वनम् आमन्त्र्य वः सर्वान् गमिष्यामि परंतप

vanam āmantrya vaḥ sarvān gamiṣyāmi paraṃtapa

12.7.37

न हि कृत्स्नतमो धर्मः शक्यः प्राप्तुम् इति श्रुतिः

na hi kṛtsnatamo dharmaḥ śakyaḥ prāptum iti śrutiḥ

12.7.37.2

परिग्रहवता तन्मे प्रत्यक्षम् अरिसूदन

parigrahavatā tanme pratyakṣam arisūdana

12.7.38

मया निसृष्टं पापं हि परिग्रहम् अभीप्सता

mayā nisṛṣṭaṃ pāpaṃ hi parigraham abhīpsatā

12.7.38.2

जन्मक्षयनिमित्तं च शक्यं प्राप्तुम् इति श्रुतिः

janmakṣayanimittaṃ ca śakyaṃ prāptum iti śrutiḥ

12.7.39

स परिग्रहम् उत्सृज्य कृत्स्नं राज्यं तथैव च

sa parigraham utsṛjya kṛtsnaṃ rājyaṃ tathaiva ca

12.7.39.2

गमिष्यामि विनिर्मुक्तो विशोको विज्वरस्तथा

gamiṣyāmi vinirmukto viśoko vijvarastathā

12.7.40

प्रशाधि त्वम् इमाम् उर्वीं क्षेमां निहतकण्टकाम्

praśādhi tvam imām urvīṃ kṣemāṃ nihatakaṇṭakām

12.7.40.2

न ममार्थो ऽस्ति राज्येन न भोगैर् वा कुरूत्तम

na mamārtho 'sti rājyena na bhogair vā kurūttama

12.7.41

एतावद् उक्त्वा वचनं धर्मराजो युधिष्ठिरः

etāvad uktvā vacanaṃ dharmarājo yudhiṣṭhiraḥ

12.7.41.2

व्युपारमत् ततः पार्थः कनीयान् प्रत्यभाषत

vyupāramat tataḥ pārthaḥ kanīyān pratyabhāṣata