12.322.25.2

नानृता वाक् समभवन्मनो दुष्टं न चाभवत्

nānṛtā vāk samabhavanmano duṣṭaṃ na cābhavat

12.322.25.3

न च कायेन कृतवान् स पापं परम् अण्वपि

na ca kāyena kṛtavān sa pāpaṃ param aṇvapi

12.322.26

ये हि ते मुनयः ख्याताः सप्त चित्रशिखण्डिनः

ye hi te munayaḥ khyātāḥ sapta citraśikhaṇḍinaḥ

12.322.26.2

तैर् एकमतिभिर् भूत्वा यत् प्रोक्तं शास्त्रम् उत्तमम्

tair ekamatibhir bhūtvā yat proktaṃ śāstram uttamam

12.322.27

मरीचिर् अत्र्यङ्गिरसौ पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः

marīcir atryaṅgirasau pulastyaḥ pulahaḥ kratuḥ

12.322.27.2

वसिष्ठश्च महातेजा एते चित्रशिखण्डिनः

vasiṣṭhaśca mahātejā ete citraśikhaṇḍinaḥ

12.322.28

सप्त प्रकृतयो ह्येतास्तथा स्वायंभुवो ऽष्टमः

sapta prakṛtayo hyetāstathā svāyaṃbhuvo 'ṣṭamaḥ

12.322.28.2

एताभिर् धार्यते लोकस् ताभ्यः शास्त्रं विनिःसृतम्

etābhir dhāryate lokas tābhyaḥ śāstraṃ viniḥsṛtam

12.322.29

एकाग्रमनसो दान्ता मुनयः संयमे रताः

ekāgramanaso dāntā munayaḥ saṃyame ratāḥ

12.322.29.2

इदं श्रेय इदं ब्रह्म इदं हितम् अनुत्तमम्

idaṃ śreya idaṃ brahma idaṃ hitam anuttamam

12.322.29.3

लोकान् संचिन्त्य मनसा ततः शास्त्रं प्रचक्रिरे

lokān saṃcintya manasā tataḥ śāstraṃ pracakrire

12.322.30

तत्र धर्मार्थकामा हि मोक्षः पश्चाच्च कीर्तितः

tatra dharmārthakāmā hi mokṣaḥ paścācca kīrtitaḥ

12.322.30.2

मर्यादा विविधाश्चैव दिवि भूमौ च संस्थिताः

maryādā vividhāścaiva divi bhūmau ca saṃsthitāḥ

12.322.31

आराध्य तपसा देवं हरिं नारायणं प्रभुम्

ārādhya tapasā devaṃ hariṃ nārāyaṇaṃ prabhum

12.322.31.2

दिव्यं वर्षसहस्रं वै सर्वे ते ऋषिभिः सह

divyaṃ varṣasahasraṃ vai sarve te ṛṣibhiḥ saha

12.322.32

नारायणानुशास्ता हि तदा देवी सरस्वती

nārāyaṇānuśāstā hi tadā devī sarasvatī

12.322.32.2

विवेश तान् ऋषीन् सर्वांल्लोकानां हितकाम्यया

viveśa tān ṛṣīn sarvāṃllokānāṃ hitakāmyayā

12.322.33

ततः प्रवर्तिता सम्यक् तपोविद्भिर् द्विजातिभिः

tataḥ pravartitā samyak tapovidbhir dvijātibhiḥ

12.322.33.2

शब्दे चार्थे च हेतौ च एषा प्रथमसर्गजा

śabde cārthe ca hetau ca eṣā prathamasargajā

12.322.34

आदावेव हि तच्छास्त्रम् ॐकारस्वरभूषितम्

ādāveva hi tacchāstram oṃkārasvarabhūṣitam