10.2.23

वृद्धानां वचनं श्रुत्वा यो ह्युत्थानं प्रयोजयेत्

vṛddhānāṃ vacanaṃ śrutvā yo hyutthānaṃ prayojayet

10.2.23.2

उत्थानस्य फलं सम्यक् तदा स लभते ऽचिरात्

utthānasya phalaṃ samyak tadā sa labhate 'cirāt

10.2.24

रागात् क्रोधाद् भयाल् लोभाद् यो ऽर्थान् ईहेत मानवः

rāgāt krodhād bhayāl lobhād yo 'rthān īheta mānavaḥ

10.2.24.2

अनीशश्चावमानी च स शीघ्रं भ्रश्यते श्रियः

anīśaścāvamānī ca sa śīghraṃ bhraśyate śriyaḥ

10.2.25

सो ऽयं दुर्योधनेनार्थो लुब्धेनादीर्घदर्शिना

so 'yaṃ duryodhanenārtho lubdhenādīrghadarśinā

10.2.25.2

असमर्थ्य समारब्धो मूढत्वाद् अविचिन्तितः

asamarthya samārabdho mūḍhatvād avicintitaḥ

10.2.26

हितबुद्धीन् अनादृत्य संमन्त्र्यासाधुभिः सह

hitabuddhīn anādṛtya saṃmantryāsādhubhiḥ saha

10.2.26.2

वार्यमाणो ऽकरोद् वैरं पाण्डवैर् गुणवत्तरैः

vāryamāṇo 'karod vairaṃ pāṇḍavair guṇavattaraiḥ

10.2.27

पूर्वम् अप्यतिदुःशीलो न दैन्यं कर्तुम् अर्हति

pūrvam apyatiduḥśīlo na dainyaṃ kartum arhati

10.2.27.2

तपत्यर्थे विपन्ने हि मित्राणाम् अकृतं वचः

tapatyarthe vipanne hi mitrāṇām akṛtaṃ vacaḥ

10.2.28

अन्वावर्तामहि वयं यत् तु तं पापपूरुषम्

anvāvartāmahi vayaṃ yat tu taṃ pāpapūruṣam

10.2.28.2

अस्मान् अप्यनयस्तस्मात् प्राप्तो ऽयं दारुणो महान्

asmān apyanayastasmāt prāpto 'yaṃ dāruṇo mahān

10.2.29

अनेन तु ममाद्यापि व्यसनेनोपतापिता

anena tu mamādyāpi vyasanenopatāpitā

10.2.29.2

बुद्धिश्चिन्तयतः किंचित् स्वं श्रेयो नावबुध्यते

buddhiścintayataḥ kiṃcit svaṃ śreyo nāvabudhyate

10.2.30

मुह्यता तु मनुष्येण प्रष्टव्याः सुहृदो बुधाः

muhyatā tu manuṣyeṇa praṣṭavyāḥ suhṛdo budhāḥ

10.2.30.2

ते च पृष्टा यथा ब्रूयुस्तत् कर्तव्यं तथा भवेत्

te ca pṛṣṭā yathā brūyustat kartavyaṃ tathā bhavet

10.2.31

ते वयं धृतराष्ट्रं च गान्धारीं च समेत्य ह

te vayaṃ dhṛtarāṣṭraṃ ca gāndhārīṃ ca sametya ha

10.2.31.2

उपपृच्छामहे गत्वा विदुरं च महामतिम्

upapṛcchāmahe gatvā viduraṃ ca mahāmatim

10.2.32

ते पृष्टाश्च वदेयुर् यच्छ्रेयो नः समनन्तरम्

te pṛṣṭāśca vadeyur yacchreyo naḥ samanantaram

10.2.32.2

तद् अस्माभिः पुनः कार्यम् इति मे नैष्ठिकी मतिः

tad asmābhiḥ punaḥ kāryam iti me naiṣṭhikī matiḥ