5.22.29

पराक्रमं मे यद् अवेदयन्त तेषाम् अर्थे संजय केशवस्य

parākramaṃ me yad avedayanta teṣām arthe saṃjaya keśavasya

5.22.29.2

अनुस्मरंस्तस्य कर्माणि विष्णोर् गावल्गणे नाधिगच्छामि शान्तिम्

anusmaraṃstasya karmāṇi viṣṇor gāvalgaṇe nādhigacchāmi śāntim

5.22.30

न जातु ताञ् शत्रुर् अन्यः सहेत येषां स स्याद् अग्रणीर्

na jātu tāñ śatrur anyaḥ saheta yeṣāṃ sa syād agraṇīr

5.22.30.2

प्रवेपते मे हृदयं भयेन श्रुत्वा कृष्णावेकरथे समेतौ

pravepate me hṛdayaṃ bhayena śrutvā kṛṣṇāvekarathe sametau

5.22.31

नो चेद् गच्छेत् संगरं मन्दबुद्धिस् ताभ्यां सुतो मे विपरीतचेताः

no ced gacchet saṃgaraṃ mandabuddhis tābhyāṃ suto me viparītacetāḥ

5.22.31.2

नो चेत् कुरून् संजय निर्दहेताम् इन्द्राविष्णू दैत्यसेनां यथैव

no cet kurūn saṃjaya nirdahetām indrāviṣṇū daityasenāṃ yathaiva

5.22.31.3

मतो हि मे शक्रसमो धनंजयः सनातनो वृष्णिवीरश्च विष्णुः

mato hi me śakrasamo dhanaṃjayaḥ sanātano vṛṣṇivīraśca viṣṇuḥ

5.22.32

धर्मारामो ह्रीनिषेधस्तरस्वी कुन्तीपुत्रः पाण्डवो ऽजातशत्रुः

dharmārāmo hrīniṣedhastarasvī kuntīputraḥ pāṇḍavo 'jātaśatruḥ

5.22.32.2

दुर्योधनेन निकृतो मनस्वी नो चेत् क्रुद्धः प्रदहेद् धार्तराष्ट्रान्

duryodhanena nikṛto manasvī no cet kruddhaḥ pradahed dhārtarāṣṭrān

5.22.33

नाहं तथा ह्यर्जुनाद् वासुदेवाद् भीमाद् वापि यमयोर् वा बिभेमि

nāhaṃ tathā hyarjunād vāsudevād bhīmād vāpi yamayor vā bibhemi

5.22.33.2

यथा राज्ञः क्रोधदीप्तस्य सूत मन्योर् अहं भीततरः सदैव

yathā rājñaḥ krodhadīptasya sūta manyor ahaṃ bhītataraḥ sadaiva

5.22.34

अलं तपोब्रह्मचर्येण युक्तः संकल्पो ऽयं मानसस्तस्य सिध्येत्

alaṃ tapobrahmacaryeṇa yuktaḥ saṃkalpo 'yaṃ mānasastasya sidhyet

5.22.34.2

तस्य क्रोधं संजयाहं समीके स्थाने जानन् भृशम् अस्म्यद्य भीतः

tasya krodhaṃ saṃjayāhaṃ samīke sthāne jānan bhṛśam asmyadya bhītaḥ

5.22.35

स गच्छ शीघ्रं प्रहितो रथेन पाञ्चालराजस्य चमूं परेत्य

sa gaccha śīghraṃ prahito rathena pāñcālarājasya camūṃ paretya

5.22.35.2

अजातशत्रुं कुशलं स्म पृच्छेः पुनः पुनः प्रीतियुक्तं वदेस्त्वम्

ajātaśatruṃ kuśalaṃ sma pṛccheḥ punaḥ punaḥ prītiyuktaṃ vadestvam

5.22.36

जनार्दनं चापि समेत्य तात महामात्रं वीर्यवताम् उदारम्

janārdanaṃ cāpi sametya tāta mahāmātraṃ vīryavatām udāram

5.22.36.2

अनामयं मद्वचनेन पृच्छेर् धृतराष्ट्रः पाण्डवैः शान्तिम् ईप्सुः

anāmayaṃ madvacanena pṛccher dhṛtarāṣṭraḥ pāṇḍavaiḥ śāntim īpsuḥ

5.22.37

न तस्य किंचिद् वचनं न कुर्यात् कुन्तीपुत्रो वासुदेवस्य सूत

na tasya kiṃcid vacanaṃ na kuryāt kuntīputro vāsudevasya sūta

5.22.37.2

प्रियश्चैषाम् आत्मसमश्च कृष्णो विद्वांश्चैषां कर्मणि नित्ययुक्तः

priyaścaiṣām ātmasamaśca kṛṣṇo vidvāṃścaiṣāṃ karmaṇi nityayuktaḥ

5.22.38

समानीय पाण्डवान् सृञ्जयांश्च जनार्दनं युयुधानं विराटम्

samānīya pāṇḍavān sṛñjayāṃśca janārdanaṃ yuyudhānaṃ virāṭam